Akşamüstü

Akşamüstünün eşsiz melodisi sarmalasın bedenimi
Gökkuşağının kırdığı renklerle dolu kubbelerden gelen.
Batan güneşin ışıkları ruhumda doğsun,
Kemerli yoldan hayatın boğazına bakarken
Ne kadar boş olduğu yüzüme damlacıklarla vursun.
Bunlar, erişemediğim duyguların gözyaşları olsun.

Şimdi yüksek köprüde duruyorum, güneş henüz batmamış:
Sanki soğuk bir kışın öğlen güneşi, parlak ve buğulu,
Telaşlı ve kalabalık, derken işte o müzik
Sallıyor köprüyü, kederlerden yapılmış uğultu.
Ahulu karanlık düşüyor denize, deniz ise dönüyor bir aynaya
Köprüden baktığım mutlak karanlığa
Ben gözükmüyorum.

Şehrin tepelerinde dar sokaklar ve apartmanlar
İçiyorlar göğün karartısını, akşamüstünün isini soluyorlar bacalardan;
Köpeğin havlaması, ıslak caddedeki araba kornaları,
Melankolikleşiyor ezanın sesi bilinmeyen uzak diyarlardan geldiğinde,
Rüzgâr nedensiz yere içimi ürperttiğinde,
Duygularımın altın buklelerini savurmadığında, onlara gem vurduğunda.

Ve bu şehir gönlüme benziyor akşamüstünde;
Dar sokaklar arasında hüzün sıkışmış
Yağmurlu caddenin yansımaları elemle dolu.

2006