Kara Hayal Rıhtım’ı Üzgünce Sunar:

Kuşlar Nerede Ölürse


Bir Albino Hikayesi: Uzay Yiyen etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Bir Albino Hikayesi: Uzay Yiyen etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

Başlarken

Elric, yaratıcısı Michael Moorcock'un adlandırdığı üzere "supernatural romance"[doğaüstü roman] ya da "fantasy noir"[kara fantazi] türünün en çarpıcı karakteri. Narin, kılıcına bağımlı ve dipsiz bir melankoliye sahip olan Elric'le ilgili bir hikaye yazmak istemem, en sevdiğim karakter olmasından kaynaklanıyor. Dolayısıyla, bu en son dönem hikayemde elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım. Beğenilmesi dileğiyle...

Şubat 2007

***

Doğa dengeyi gözler. Denge, Yasa ve Kaosu. Sonsuzluğun döngüsü budur. Ama doğa üzerinde değişiklikler yapılabilecek bir erktir ve bu değişikliklere aldırmayabilir. Öyleyse sonsuzluğun döngüsü bile bozulabilir.

Kader Denizlerinde şimdiye kadar görülmemiş bir varlık yol alıyor.
Efsanelerde yitmiş bir ırk ise, umudu, onu çoktan kaybetmiş birinde arıyor.

Kaderi dahi değiştirebilecek ütopik bir güç var olsaydı hangi ulu amaca hizmet ederdi?
Bir ütopyaya?

"Doğa, hiçbir zaman böylesine sertçe kandırılmamıştı! Güce sahip olanlar asla böyle bir şey düşünmemişti; güçsüzler ise hayal dahi etmemişti ki sadece gücü olmayanlar elde edemeyecekleri şeyleri düşlerler.”


bölüm 5: http://kasvetkale.blogspot.com/2007/02/blm-5.html
bölüm 6: http://kasvetkale.blogspot.com/2007/02/blm-6.html
bölüm 7: http://kasvetkale.blogspot.com/2007/02/blm-7.html
bölüm 8: http://kasvetkale.blogspot.com/2007/02/blm-8_01.html

Kapak

Albinonun Bir Hikayesi

UZAY YİYEN



A. Erman Kulunyar



Büyük Usta Michael Moorcock’un ezeli kavramları ve efsanevi karakteri Melnibone’lu Elric ilham alınarak yazılmıştır.


Bölüm 1


1.


Gemi esrarlı sularda hızla yol alıyor, garip figürlü pruvası görünmeyen dalgaları yarıyordu. Çok az gıcırdıyor ve çok az sallanıyordu. Gergin yelkeni siyahtı, fazla rüzgâr almasa da geminin hızlı yol almasını sağlıyordu. Deniz kızıl bir sisle kaplanmıştı, kara ahşaptan yapılmış dış güverteye çarpan dalgalar görünmüyordu. Tek görünmeyen şey dalgalar değildi; güvertedeki kimse geminin tamamını göremezdi. Gemiye yapışmış gizemli beyaz bir sis, gemi nereye giderse gitsin takip eder, güvertede süzülür dururdu; şimdi ise beyaz ile kırmızının armonisi sonsuzlukta bulanıkça dalgalanıyordu. Bu doğaüstü bir gemiydi ve doğaüstü sularda yol alıyordu.

“Rotamız iyice anlaşıldı, değil mi kaptan? Bir sorun çıkmasını istemiyorum.”

Ön dümenin başındaki kaptan cevap vermedi. Koyu yeşil denizci paltosu dalgalandı, omzuna inen kızıl saçları uçuştu. Sis önce kadifeden köpüklü bir girdaba, hemen ardından da kaygan ve soğuk bir tüle dönüştü. Kaptan kafasını hafifçe, sanki tepkisizce, soruyu sorana çevirdi. Hissiz gözler duygusuz bir bakış attılar ve tekrar silik rotaya çevrildiler.

Soruyu soran adam tırabzanlardaki kavrayışını biraz sıkılaştırdı. O da kaptana doğru kafasını çevirdi. Tehdit ve nazikliğin zarafeti bir aradaydı hareketinde. Bir süre o yöne baktı ve tekrar Kader Denizleri’ne döndü.

“Beni rica ettiğim yere götüreceğinizi umuyorum, kaptan. Yolumuzu uzatmadan. Bu sular tekin değildir, bizi hoşlanmayacağımız bir yere sürükleyecek akıntılara yakalanmak istemeyiz.” Sesinde değişik, pek anlaşılmayan alaylı bir ton saklıydı.
Kaptandan yine ses çıkmadı, her zaman ki gibi.

Yağmur başlarken mürettebattan biri sıcak şarap getirdi.


“Teşekkür ederim, sessiz kaptanın nazik hizmetkârı. Ama ben bunlardan içmiyorum.”

Şarap getiren adam, karşısındakinin cüppesinin başlığının içine bakarken dehşetle titredi, az kalsın şarap bardağını düşürüyordu. O karanlık suratta ürpertici bir şeyler vardı. Yolculuğun başından beri cübbenin karanlık başlığından içeri yiyecek ve içecek hiçbir şey girmemişti. Kaptanının hissiz suratına kısa bir an acımayla bakan tayfa geldiği yere sıvıştı.

Tırabzanlara dayanmış adam sisin içinden diğer sise bakıyordu. Yağmurun sesi sadece güvertede şaklıyordu. Kızıl sisin ardında, denizde, dalgaların dışında ses yoktu. Bu denizler böyle garipliklerle doluydu. Geçmiş, gelecek ve şimdiki zaman bu suların sonsuz akıntılarını oluşturan çarklar sayesinde öğütülür, akıl almaz tozu binlerce dünyaya buradan üflenirdi.

“Açık olmak gerekirse, önceki boyutlarda böyle bir araca ihtiyaç duymadım. O dünyalarda başarılı oldum, bayım.” Kaptan ürpermesini saklayamadı. “Bu boyuttaki çatlak, sığabileceğim kadar büyük değildi. Ama siz ve geminiz için bu sorun değil.” Kısa bir sessizliğe bürünüp dışarıyı seyretti. Kara geminin yol aldığı deniz gözükmüyordu. Derinden için için yanan, açık kırmızı ve yer yer turuncu sis, dış güvertenin yarısına kadar çıkmış, suları kanlı bir çarşaf gibi örtmüştü. Yağmur damlaları siste minik noktalar açıyorlar ama duyuluşa göre suya çarpmıyorlardı. Geminin üzerindeki beyaz sis ise o kadar yoğundu ki garip denizin semalarında havanın bulutlu olup olmadığı seçilemiyordu.

Adam denizin sırrını anlayabiliyordu. Bu sularda yolculuk yapan ikiz kaptanlardan ve diğerlerinden, ezeli meseleler için puslu sularda maceralara atılmış ama sonra onları uzak bir rüya olarak anımsayan kahramanlardan çok daha iyi anlıyordu sulardaki gizemi. Kader Denizleri’ndeki boyutsal paradoksları en iyi sindiren varlık kendisiydi.

Kafasını tekrar kaptana çevirdi. Sessiz adamla ve bu denizlerin esas kaptanıyla, geride bıraktıkları kör adamla bir bakıma büyük ortak noktaları vardı. Boğuk bir gülümseme sesi çıktı cübbe başlığının içinden.

“Hiç düşündünüz mü acaba, bayım, kaptan, birbirimize ne kadar çok benziyoruz?” Kaptanın genelde tepkisiz olan yüzünden küçük bir ekşime geçti ve adam bunu fark etti “Siz, geminiz ile bu denizlerde yelken açıyor, boyutsal kıyılara demirliyorsunuz. Görevlerinizi ancak bu şekilde gerçekleştirebiliyorsunuz.”

Kara yelken, üzerine çarpan sert rüzgâr yüzünden pat-pat diye ses çıkarmaya başlamıştı. Yağmur damlaları irileşmiş, burgaçlar halinde düşüyordu. Denizin üzerindeki kırmızı sis bir an için ışıl ışıl parladı. Geminin etrafındaki beyaz sis bile loş bir kızıllığa büründü bu ışıkla. Ardından kızıl renk solup gitti, karardı ve yerini simsiyah, çamurdan bir sis aldı. Görünmeyen bir fırtınanın yaklaştığı belliydi. Mürettebat, kaptandan emir almışçasına koşuşturup hazırlık yapmaya koyuldu.

Önemli bir kesişim noktası, belki de diye düşündü adam. Kaptanla tek taraflı sohbetine devam etti. “Görevlerinizi, nedenlerini ve sonuçlarını bazen anlamıyorsanız da, bildiğiniz bir şey var: var olmanızı sağlıyorlar. Ben de boyutlarda dolaşıyorum. Kendi görevim var; ama kimse tarafından verilmemiş ve anladığım bir görev. Ve var olmamı sağlıyor.”

Bir süre öylece geçti; kaptan dümenin başında dimdik duruyor, adam tırabzanların dibinde dışarıyı seyrediyor, mürettebat ise fırtına için önlem alıyor. Adam denize arkasını döndü. Sis yüzünden bir kısmı görülen gemiye baktı. Çalışan insanlar, gemiyi sarmalayan kalın sisin içinde solgun hayaletler gibi belirip kayboluveriyorlardı. Sonunda, kısa bir an kaptana baktı. Desenli güvertede yürüyüp kaptanı ve dümeni geçti. Geminin yüksek ön kısmında, kaldığı kamaranın kapısında durdu.

Burada biraz bekledi ve eli kafasına gidip başlığını indirdi. Adamı başlıksız görenler çığlık attı; korku dolu ulumalar, bağrışlar ve küfürler sisin içinde yükseldi. Gemi önden sert bir dalga yemişçesine inleyerek sarsıldı. Kaptan bir elini kaldırdı. Aynı anda gemiyi çevreleyen sis silikleşti ve tüm mürettebat kaptanlarını görebildi. Kaptan sakin olmaları için işaret veriyordu. Sis girdaplar oluşturarak gemiyi tekrar kalınca kapladı.

Tayfa gergin mırıltılar eşliğinde işlerine dönerken, adam geriye, kaptana doğru döndü. O, Yüzü Olmayan Adam’dı. Gözleri, burnu, ağzı ve kulakları yoktu. Kafası, insan kafası şeklinde ve büyüklüğündeydi, ama kara bir delikten başka bir şey yoktu orada. Dipsiz, bu haliyle etkisiz ama çok uzaklara ait inanılmaz bir çekim gücüne sahip, siyah bir perspektif kuyusu. Hiçbir ışıktan ve yansımadan etkilenmeyen bir siyahlık, renksizlik. Kaosun çok renkliliğine ve Yasa’nın tekdüze rengine isyan.

Yağmur o karanlıktan sekmiyor, doğruca içine giriyordu. Sis, adamın suratı olması gereken boşluktan giriyor ama kafasının arkasındaki boşluktan çıkmıyordu.

“Size güveniyorum, kaptan.” diye geldi ses nihai karanlıktan. “Sizin de bana güvendiğinizi bildiğim gibi.” Kader Denizleri’nde alışılmadık bir fırtına başlarken, Yüzü Olmayan Adam kamarasına girdi.



Bölüm 2

2.


Uzun boylu gezgin, şömine ateşleriyle kısmen aydınlanmış handa karanlık bir köşeye oturmuştu. Yalnızdı. Gürleyen bir şöminenin yan tarafında bir masaya, alevin ışığından mahrum kalacak şekilde yerleşmişti. Az lezzetli sıcak kırmızı şarabını yudumluyor, kırmızı gözlerini masasından pek kaldırmıyordu. Kapüşonu başındaydı ama uzun beyaz saçlarının sadece üst kısımlarını örtüyordu. Bembeyaz saçlar, gözlerinin önünden bir çift yeşil beyaz tokayla ayrılmış, köprücük kemiğinden aşağı hafifçe dalgalanarak iniyor, göğsünün biraz aşağısında sona eriyordu.


Yıkık Melnibone’un son imparatoru Elric, kalın kış pelerinine iyice sarınırken gözlerini kaldırıp etrafa baktı. Dış çerçeveleri donmuş, soğuk buharla kaplanmış pencere karlı bir havayı gösteriyordu. Karlaak’ta sert bir kış geçiyordu ve kar, evlerin duvarlarına sürtünüp öfkeyle mırıldanan rüzgârla savrularak yağıyordu. Benimle aynı renk olsa da, daha berrak olduğu kesin diye düşündü albino. Hanın içine baktı. Şömineler gürleyerek yanıyor, garson kızlar Karlaak’ın, soğuk kış gecesinde sıcak eğlence isteyen halkına servis yapıyorlardı. Kızıl saçlı bir tanesi masasının önünden geçerken Elric’e ilgiyle baktı. Kime baktığını idrak ettiğinde bir an çekilirmiş gibi oldu, ama çekilmedi ve hafifçe gülümsedi. Elric karşılık vermedi, en ufak bir karşılık en derin hatıraları uyandırırdı. İnsanlar bira kupalarını boşaltıyor, hanın alışıldık uğultusu tabak çanak seslerine karışıyordu.


Elric genel muhabbetin ne üzerine olduğunu anlayabiliyordu. Uğultudaki çekingenlik, duraksamalar, normalden kısık çıkan sesler konunun kendisi olduğunu gösteriyordu. Bakışlarını tekrar indirip şarap bardağında odakladı. Şarap testisini kaldırıp bardağını doldurdu. Söylenenleri umursamıyordu.


“Beyaz iblis, büyük bir orduyla kendi şehrini basıp kendi insanlarını öldürmüş. Tutsakların hepsinin kellesini bizzat kesmiş...”


“Karısını kılıçtan geçirmiş, hem de hamileyken...”


“Hayır, o karısı değil, kız kardeşiymiş...”

Göz kapakları kırmızı gözlerinin üzerine yarı kapanmış şekilde bakışları tekrar kalktı; ama çevreye değil insanların üzerine. Kendisine atılan hor bakışları açıkça görebiliyordu. Konuşan insanların üzerinde gezdirdi gözlerini. Onlara acıdı, onlara kızdı, onlara güldü; ama hissettiği en yoğun duygu umursamazlıktı. Bardağındaki tüm şarabı bir yudumda içip tekrar doldurdu.


Masasının önüne bir adam dikildi. Adamla ilgilenmeyecekti, ama ses çıkarmadan beklediğini görünce adama öylesine bir baktı.


“Prens Elric... Beyaz kurt.”


“Bayım, amacınız herkesin konuştuğu komik dedikoduları yüzüme söylemekse, bunu umursamayacağımı belirtirim.” dedi Elric şarap testisinde kalan son şarabı da bardağına doldururken.


Adam bir süre durakladı. Sonra bir sandalye çekip izin almadan Elric’in karşısına oturdu. “Özür dilerim Lord Elric, ama nezaketen izin isteseydim vermeyebilirdiniz.”


“Doğru.”


“Uzun süredir sizi arıyordum.” dedi adam yüzünün yarısını örten şalını çıkarırken. Yüzü yakışıklıydı. Geniş alnının üzerine düşmüş kısa, dağınık saçlarının altında ince kaşları ve ince gözleri vardı. Burnu ve ağzı küçüktü. Suratı hafif sakallıydı. Siması bir şekilde Genç Krallıkların insanlarıyla uyuşmuyordu. “Batıdan geliyorum, denizin ötesinden. Sizi Jharkor, Tarkesh ve civarında aradım. Bir denizci, sizin tarifinizde birinin doğuya yelken açtığını söyledi. Bir meselede yardım edebileceğinizi düşünüyorum.”


“Doğrusu beni şiddetle aramanızı gerektiren neden biraz merak uyandırsa da, bir paralı askerle konuşmadığınızı hatırlatırım.”


“Lord Elric, kendimi tanıtmama izin verin. Ben Ithsakorr, varlığını pek göstermeyen, nesli tükenmek üzere olan bir ırkın son mensuplarındanım. Melnibone ırkının zamanı nasıl bittiyse, bizimki de bitiyor; ancak bizim için küçük bir umut var. Sizin yardımınız da bu umuda tutunabilmek için gerekli.”


“Kendi ırkının sonunu getiren biri, başka bir ırkın sonunu engellemeye niye çaba göstersin ki?”


“Mesele ilginizi çekebilir, Lord Elric. Boyutlar arası yolculuklar hakkında bilgi sahibi olduğunuzu biliyorum.”


“Diğer âlemlerin yaratıklarıyla yaptığımız habis anlaşmalar, bizleri bu konuda bilinçli kılmıştır. Zalim Melnibone’un tüm imparatorları farklı boyutlar hakkında bilgiliydi.”


“Ama Lord Elric, siz hem bilgilisiniz hem de tecrübeli. Başka boyutlarda maceralarınız oldu...”


“Siz de hakkımda bilgilisiniz.”


“Tüm söylentiler dedikodu olmuyor, Prens Elric. Sizin hakkınızda bir miktar araştırma yaptım ve edindiğim bilgiler kesinlikle han köşelerindeki bu tip varoş insanlardan çıkma değil.”


Elric’in çıkık elma kemikleri, yüzünde oluşan hafif bir sırıtışla daha da belirginleşti. “Tecrübelerimin sizin meselenizle nasıl bir alakası olabilir, bilmiyorum.”


“Irkım için tecrübeniz çok önemli. Ancak başka boyutlarda savaşmış olan kişiler bize yardım edebilir. Ayrıca kılıcınız, diğer âlemlerde yaşayan, normal kılıçlardan etkilenmeyen yaratıkları öldürebilir.”


“Dikkat edin, gezgin Ithsakorr, Fırtınayaratan dost ya da düşman ayırmaz.” dedi albino sertçe ve ayağa kalktı. Fırtınayaratan’ın, yaşamasını sağlayan ama aynı zamanda başına korkunç şeyler getiren kılıcın başkalarınca umut olarak görülmesine dayanamıyordu. “Şimdi konuşmak istemiyorum. Odama çekileceğim. Yolunuza devam etseniz iyi olur. Size yardım edebileceğimi zannetmiyorum.” Uzun boylu prens, Ithsakorr’a ve tüm hana karşı kayıtsızca yürüdü ve merdivenlerden çıktı. Odasına girdikten sonra az ışık veren lambayı yaktı ve pencere karşısına oturdu. Karlaak’ın karla beneklenen ışıklarını seyretti. Arkasında titreşerek yanan loş ışıkla, uzun, bembeyaz saçlarıyla ve karamsar kızıl gözleriyle, dışarıdan bakan biri için bir iblis gibi gözüküyordu.


Elric öfkeyle iç çekti, kara kılıcı belinden çözüp bir kenara fırlattı. Kılıcın yarattığı büyük kederler, silahın yavaş çekim uçuşuyla birlikte Elric’den ayrılmadılar. Aksine albinonun bedenini daha da sarmaladılar. Aynı yavaş çekim hızla albinonun hastalıklı damarlarına ve yorgun kalbine yerleştiler. Gecenin kâbusları, imgelememler halinde Elric’in zihnine doluştular. Yıkık bir şehir… İblis kanından çıkma hain bir akraba… İsmini haykırarak uyandığı kadın…



Elric gecenin karanlığıyla bütünleşmek, silinmek ve yok olmak istedi. Hiçliğin tesellisi üzerine çöksün istedi. Ama öyle bir şeyin olmadığını biliyordu. Yatağına uzandı ve kâbuslarla dolu kısa uykusunda kendini kaybetti.


Sabahın ilk ışıklarında hanı terk etti. Kar yağışı durmuştu. Silik güneş ışığı bulutların arasından sızıp yerdeki kardan yansıyordu. Elric koyu kahverengi kış pelerinine sarınmıştı. Rüzgar arkasından esiyor, yerden kaldırdığı kar tanelerini ileriye savuruyordu. Kapüşonunu örtmüş adam, biraz kambur yürüyordu. Karlı havadan hafif keyif alıyor gibiydi ama aklı başka yerlerdeydi.


Kuzeydoğuya gitmeye karar verdi. Troos Ormanın’ın ucundan geçecekti. Karla kaplı orman manzarasını görmek istedi; bunun kendisine anlamsız bir huzur vereceğini düşünüyordu. Oradan da Ilmiora’ya çıkacak ve omuzları karla ağırlaşmış dağların eteklerinde ve zirvelerinin soğuk gölgelerinde dolanacaktı. Ama dağların ardında, çölün ötesinde yatan Tanelorn’a gitmeye niyeti yoktu. Orada aradığı huzuru bulamamıştı. Melankoliyle yanan adam, doğanın kasvetinde az bir huzur bulabiliyordu. Küçük arkadaşı Moonglum’un kendi meseleleri için kısa süreliğine ayrılmasıyla yalnız başına dolaşıyordu ve bulmayı umduğu huzuru ancak yalnız tadabilirdi.


Ağır botları karın üzerinde hışırdayarak ilerledi. Soğuk hava ciğerlerini yakıyor, gözlerini yaşlandırıyordu. Yine de keyfi yolculuğundan vazgeçecek değildi. Çok geçmeden gerisinde başka bir çift botun sesini duydu. Arkasına baktı ve Ithsakorr’un koşarak geldiğini gördü. Elric beklemedi ve yürümeye devam etti.


“Prens Elric...” dedi yetişen Ithsakorr. Albinoya yetişmek için sarf ettiği çaba yüzünden yorulmuşa hiç benzemiyordu. “Ansızın ayrıldınız. Bırakın da bu soğuk kış sabahında sizinle biraz yürüyeyim.”


Elric ses çıkarmadı. Bunu tamam olarak algılayan Ithsakorr, Elric’le Karlaak’ın dar sokaklarında bir saat kadar hiç konuşmadan yürüdü. Şehirden çıkıp beyaz tepelere adım attılar.


“Mesele ödülse, ödül alacaksınız, Prens Elric.” dedi sonunda Ithsakorr. “Halkımın sahip olduğu her şey size kalabilir.” Elric dalgınlık içinde, adamın aksanının farklı olduğunu fark etti; sanki ortak dili sonradan öğrenmiş gibi konuşuyordu.


“Bakın bayım...” dedi albino pamuk öbeklerine benzer yumuşak kar yığınıyla kaplı bir tepeyi zorlukla nefes alarak tırmanırken. “Bende umut aramayınız. Kılıcım da ise hiç aramayınız. Şu an yanımda yürümeniz bile sizi tehlikeye sokuyor, çünkü düşmanlarım çoktur ve ne zaman ortaya çıkacakları bilinmez.”


“Prens Elric, anlamıyorsunuz. Bize farklı boyutlarda savaşmış insanlar yardım edebilir... Aslında, sadece siz yardım edebilirsiniz.”


Elric, kızıl gözlerini Ithsakorr’a dikti. “Meselenizin ne olduğunu hala sormadım, gezgin Ithsakorr. Anlatacaklarınızın da hoşuma gideceğini zannetmiyorum.”


İki adam kuzey batıya yol alırken gece çöktü. Ne kar yağıyor ne de rüzgâr esiyordu ama hava sertleşmiş, buzdan bir kırbaç olmuştu. Elric kamp yapmak için bir tepe dibini seçti. Taşlık bir girintiye iliştiler ve orada ateş yaktılar. “Soğuk pek dert olmayacak. Ateş gür yanıyor.” dedi Ithsakorr. Elric’in narin bedeni titriyordu ama sonra o da ateşin sıcaklığıyla gevşedi.


Yemek yediler.


Ithsakorr, kara kılıcını çözüp yanına uzanmış, ateşin diğer tarafındaki Elric’e baktı. Rahatsızca kıpırdandı. “Eminim...” dedi, bir giriş yapmakta zorlandığı besbelli olarak. “Bizim hakkımızda büyük kütüphanelerinizin sayısız kitaplarından birinde bir şeyler okumuşsunuzdur.”


Elric’in aklına imparatorluğun kütüphanesinde geçirdiği zamanlar geldi. Lanetli addedilen, hasta bir çocuk olarak kendini kitaplara vermiş, binlerce kitapta teselli bulmuştu. O loş salonlarda bulduğu tek şey teselli değildi elbette; melankolik kişiliği devasa rafların arasında, gotik şamdanların ve yılgın kitap kokularının eşliğinde şekillenmişti. “Melnibone’un kütüphaneleri büyüktü ve irfan doluydu.” dedi aklı hala geçmişin pasajındayken.


Bir süre bekleyen Ithsakorr “Irkım hakkında.” dedi. “Bizim gezgin olduğumuz doğru, Prens Elric. Ama bu dünyanın ve ölümlü insanlarının anladığı şekilde gezginler değiliz… Düzlemyürüyücüler hakkında duymuşsunuzdur sanırım?”


Elric hafifçe kıpırdandı ve Ithsakorr’a baktı. “Eski kitaplardan birinde onlar hakkında okumuştum. Eski zamanlardı ve pek hatırlamıyorum. Göçebe bir ırk. Boyutlar arasında göçebe olarak yaşıyorlar ve değişik dünyalarda konaklıyorlar. Silik bir efsane olduğunu zannederdim...”


“Öyle zannetmenizi yadırgayamam, Prens Elric. Ama henüz bir efsane değil. Sizin yardımınıza da bu yüzden ihtiyacım var; silik bir efsane olmamak için. Ben, Düzlemyürüyücü Ithsakorr, halkım adına sizden yardım diliyorum.”


Elric hastalıklı ciğerlerine derin bir nefes çekti ve cevap vermedi. Şüphesiz ilginç bir keşif olmuştu bu. Melnibone kütüphanesinde bile efsane olarak kabul edilmiş bir ırkın mensubu kendisini bulmuş, yardım istiyordu. Demek ki Düzlemyürüyücüler’in son göç ettiği dünya kendi dünyasıydı. Bir tepki vermemesi, Ithsakorr’u anlatacaklarında tereddüde sokuyor olmalıydı. Yardım teklifini kabul etmeyecekse, belli ki gezgin adam her şeyi anlatmayacaktı.


Ama nasıl kabul etseydi ki? Melnibone’lu Elric’in yardım teşebbüsleri ve arkadaşlıkları, genelde yıkımla ve felaketle sonuçlanırdı. Kısa süre önce Kaos Lordu Arioch kendisiyle konuşmuştu. Büyük bir tehlike kozmik yatağından çıktı ve bir süredir serbest dolaşıyor. Yüce Dünyaların Lordları bu işe karışmak istemiyor. Belli nedenler ve başka önemli meseleler var. Ama sadık hizmetkârlarımız buna son verebilir. Ah Elric, Yeşim Adam’ı R’lin K’ren A’a’dan sürmeyecektin. Onun bekçiliğinden yoksun, Daha Üst Dünyalara açık hale geldi burası. Bu yüzden de, sözünü ettiğim tehlike şimdi senin bulunduğun dünyaya geliyor. Benim en tatlı –ve de en inatçı- hizmetkârım, niye diye sorma ama bu tehlike seni arıyor ve bulacak da. Onunla savaşmalısın, Elric. Onu sürmelisin ve ya daha da iyisi, yok etmelisin. Birçok şey sana bağlı. Bu tehlike anlayabildiğin evrenin akordunu o kadar çok bozdu ki, çaresine bakılmadan senin dünyana giriş yapamayacağım...


Elric, lordu Arioch’un sesindeki endişeyi sezmişti. Ve yine kaderin isteksiz maşası haline gelmişti. Yapabileceği hiçbir şey yoktu; bekleyecek ve yüzleşecekti. Sözü edilen tehdit Cehennem Dükleri’nin en kudretlilerinden birinin sesini titretiyorsa, Elric bu meseleye öncelik verecekti.


Şafak, Elric’in karamsarlığını ve bezginliğini azıcık olsun dağıtmadan geldiğinde kamp yerinden ayrılıp yola devam ettiler. Albino, Düzlemyürüyücü’nün yardım isteğine hala cevap vermemişti...




Bölüm 3

3.

Demirlemiş gemi hafifçe sallanıyordu. Küçük bir koya, Yüzü Olmayan Adam’ın gitmek istediği yerin en yakınına demir atmışlardı. Güneş parlaktı ve kar bulutları da uzaklardaydı. Denizin üzerindeki gökyüzü mor ve turuncunun alaşımıydı. Yine de hiçbir şey geminin üzerindeki beyaz sisi dağıtamıyordu.

Kaptan tırabzanlara dayanmış, karaya ayak basmış yolcusuna bakıyordu. Tayfası ise daha arkada, rahatsızca bekliyordu.

“Yolcunuzdan memnun kalmışsınızdır umarım, bayım.” dedi kumsaldaki adam. “İşte, söz verdiğim gibi, sizden başka bir şey istemeden ayrılıyorum. Dilediğiniz yere gidebilirsiniz.”

Kaptan her zamanki gibi sessizce bakıyordu. Yüzünde bir tepki bile yoktu. Tam arkasına dönerken Yüzü Olmayan Adam seslendi. “Kaptan! Aradığım kişiyi tanıyorsunuz. Kim olduğunu söylememekte hala ısrarcı mısınız?” Kaptan tereddütsüz, derhal hareketini tamamladı. Sis, öfkeli bir buhar yığını gibi kaptanın tarafına hücum etti ve sessiz adam hayalet âlemine adım atmışçasına silikleşip yitti. Yolcudan memnun kalınmadığını vurgulayan nükteli bir hareketti bu. Mürettebat da hızla demir alıp yelken kaldırdı. Gemi hemencecik hareketlendi ve kısa sürede kendi sisinin içinde kaybolup gitti.

Yüzü Olmayan Adam da denize arkasına döndü. Kaptandan cevap alamaması önemli değildi. Nasıl olsa hedefini bir şekilde bulacaktı. Öncekilerde bulmuştu.

Kumsalın soğukla sertleşmiş kumlarını geçti ve birkaç gün çorak topraklarda ilerledi. Çatlamış topraklar, ilerisinde yerini çölün incecik kum tanelerine bırakacaktı. Ama ondan önce bir şehir vardı. Yürüdüğü yer: Tanelorn.

Tanelorn’a sabahın taze saatlerinde vardı. Alçak surlu kente bir avare gibi girdi. Kapıda ne durduruldu ne de kim olduğu soruldu. Tanelorn herkese kucak açmış bir şehirdi. Onu bulacak kadar şanslılar ve ya kaderleri kesişenler, orada hoş karşılanırlardı ve kendilerine dış dünyanın dertlerinden arınmış şekilde huzurlu bir istirahat vadedilirdi. Bu vaad çoğu zaman gerçek olurdu.

Adam, çok gösterişli olmayan ama zarifçe yükselen binaların arasında yürüdü. Hiçbir bina aynı değildi ve çok azı birbirine benziyordu. Tanelorn’un farklı diyarlardan gelen sakinleri kendi kültürlerinden görünümlü bir Tanelorn yaratmışlardı. Kubbeli bir binanın yanında alçak bir kule haşmetli kabartmalarıyla yükseliyor, onun yanında ise çatısında her yöne kıvrımlar olan dörtgen bir bina duruyordu. Yüzü Olmayan Adam sokaklarda yürüdükçe, pencerelerden ve pervazlardan fısıltılar yayıldı. Kentin caddelerinde yürüyen cübbeli adam, herkesi kabul eden halk tarafından nedense yadırganmıştı. İnsanlar ya huzurları içinde endişeye yumuşamışlardı ya da adamın çarpık aurasını gerçekten sezebilmişlerdi.

Adam ilerisinde küçük bir topluluk gördü. Gölgelerin loşluğunda kalmış bir kemerin altında bir grup insan toplanmış onu bekliyordu. Kemerin etrafına sarınmış yeşil, mor ve eflatun çiçekli sarmaşıkların ardında yine aynı renklerde uzun kuleler yükseliyordu. Havada hoş bir ağırlık vardı, sanki kemerin etrafına ve ötesindeki kulelerin çevresine hiç bitmeyen bir akşamüstünün eflatun renkli atmosferi oturmuştu. Gruptan biri öne çıktı ve şehrin yeni misafirini karşıladı. “Ezeli Tanelorn’a hoşgeldin, yolcu! Ben Comrelyn, bu küçük karşılama grubunun sözcüsü.” dedi adam hoş bir sesle, sözcü olduğunu hor görmeyen bir alayla söylerken küçük bir kahkaha atarak.

“Kesinlikle hoş karşılandım, bayım. Böylesi güzel bir sabahta, böylesi güzel bir yerde.” diye karşılık verdi kollarını yana açıp kaldırarak. Karşısındaki adamın yüzü kısa bir an endişeyle gölgelendi, zira kapüşonunun içinden suratındaki yeni ay -kara dolunay-hafifçe, kara ışıltısını yaymıştı.

“Evet, soğuk ve berrak bir sabah. Güneş uzak ama neşeli ve bu muhteşem gölgelikte gözlerimizi rahatsız etmiyor. Başlığınızı çıkarmak istemez miydiniz?”

“Sanmıyorum, sözcü Comrelyn. Umarım bir sakıncası yoktur?”

“Ah, tabi ki yok. Sadece...”

“Ben kendi halimde bir gezginim, bayım ve izin verirseniz bir süre güzel şehrinizde konaklamak istiyorum.”

“Tanelorn niyeti iyi olan herkesi kabul eder.” dedi Comrelyn kısa ve net olarak. Karşısındaki adam görünürde silahsız ve kibar olsa da onda hoşlanmadığı bir şeyler sezmişti. Şafaktan itibaren şehirde fısıldananlar da bu yöndeydi; bu yüzden adamı kendi karşılamıştı. Comrelyn bir sözcü değildi; Tanelorn’un sözcüsü yoktu ve sözcüye ihtiyaç da yoktu. Eski bir kılıç ustasıydı ve kavisli kılıcını kuşanıp nahoş söylentiler yaratan adamı karşılamak için hazırlanmıştı. Adamın gözükmeyen suratını merak etti, normal olmayan bir gölge başlığının içine düşmüştü. Eğreti sözcü, kuruntularını bir kenara bıraktı; Tanelorn’dayken kuşku, insanlar için eriyordu. Kemerden geçtiler. Comrelyn, Tanelorn’un son misafirine kalabileceği yeri gösterip ayrıldı. Nedensiz tedirginliğini üzerinden niye hala atamadığını bilmiyordu...

***

Ayaz gece, sayısız vücut bulmuş Tanelorn’un bu boyutta olanının üzerine çöktü. Yüzü Olmayan Adam, kendisine kalması için verilen bir kulenin küt terasında durmuş, çölün ortasında yükselen, parlak sarı incilerle bezenmiş şehri izliyordu. İnciler, geceyle peçelenmiş, yumuşak çölün üzerinde çıplak ayaklarıyla egzotik dansını sergileyen Tanelorn’un şehvetli pembe tülle kısmen örtülü vücudunu aydınlatan takılardı. Şehir ışıl ışıldı. Adama verilen kule bir tepeye kurulmuş geniş bir meydandaydı. Tepenin sırtına yatmış meydan, merdivenlerle bağlanmıştı. Etrafta her renkten başka kuleler yükseliyor, tepenin yukarılarına doğru yıldız seline daha da yaklaşıyorlardı. Meydanın ortasında, tepenin zirvesinden gelen, bembeyaz mermerden bir kanalda akan ve yine bembeyaz mermerlerle yapılmış zarif tırabzanlarla çevrelenmiş bir dere akıyordu. Sık basamaklarla alçalan paket taşlı meydan, mavi yeşil ağaçlarla ve kışı seven çiçek lejyonlarıyla istila edilmişti.

Kapüşonunu hala çıkarmamış adam Tanelorn’dan hoşlandığını düşündü. Tanelorn’un bir insanı gizli kalmış zarif hislerinden vuran görüntüsü değildi hoşlandığı; zira sayısız boyutun güzelliğini görmüş, kozmosun değişken ve sonsuz güzellikteki rengârenk tuvalini on bin yıllık geceler boyunca izlemişti. Böyle bir yerde kalmazdı zaten; ne herhangi bir Tanelorn’da ne de herhangi bir dünya üzerinde. Böyle yerler, sadece kendi seçtiği görevini yaptığı, nihai amacını gerçekleştirdiği yerlerdi. Tanelorn’un hoşuna giden kısmı sadece Tanelorn olmasıydı. Bir münzevinin dediği gibi: Tanelorn bir ülküydü, ne daha fazlası ne daha azı. Sayısız Tanelorn vardı ve aynı zamanda tek bir Tanelorn vardı. Ezeli kent bir paradokstu: Yüce Dünyaların Lordları için bir muamma; aynı kendisi gibi. Yasa ve kaosa hizmet etmeyen, onlardan yoksun; kendisi gibi. Boyutların ince elenmiş dokularının özünde ikisi de önemli yer tutuyorlardı. Küçük bir farklılık dışında: Tanelorn bir tehdit değildi. Bir şeyleri hor görerek güldü. Hor gördüğü şey insanlık değildi; kesinlikle daha yüce, daha öz bir şeydi. Ve Tanelorn’la arasındaki nifak, çoklu evrenin yapısını değiştirebilecek nitelikteydi...

Tanelorn’da kaldığı sürede amaçları doğrultusunda kentin sakinleriyle görüştü. İnsanlar ondan çekinir gibiydiler; ama o nazik davrandı ve genelde konuşan değil dinleyen oldu. Tanelorn rüyaları unutmayan bir şehirdi ve kahramanlıkları anlatmayı severdi; kahramanlıklar epikten ziyade trajik olsa bile. Dinlediği hikâyelerde devamlı bir isim yükseliyordu; yaşadığı olaylarda bazen gaddar, bazen duygusal ve çoğu zaman pişman olan bir isim; kendi imparatorluğunu yıkmış, başka boyutlarda savaşmış, iblisleri doğramış, iblislere hizmet etmiş, tanrıların yanında ve tanrıların karşısında silah kaldırmış, kurbanlarının ruhlarını emen kara bir kılıcı yoldaş edinmiş bir isim: Melnibone’lu Elric.


Tanelorn’dan teşekkürlerle ayrıldı. Açıkçası bilindik ahlaka ihtiyacı yoktu ama insanlara nazik davranmayı seçmişti. Dengesiz bir gaddar değil, kendi meselesi için uğraşan biriydi. Öte yandan, kendi meselesini gerçekleştirmek için göze aldığı şeyler gaddarlık değil, ululuktu. Tanelorn’da, normal şehirlerin tipik hanlarından farklı olan bir handa; konçertoların ve kemanların hoşça mırıldandıkları, tuhaf etkileri olan en kaliteli şarapların içildiği ve insanların sakince sohbet ettiği bir handa sözcü Comrelyn kendisine ne ile meşgul olduğunu sormuştu. Cevabı pür dikkat bekleyen hana aldırışsız bakışlar ve kısmi gerçeğin azametli bir ses tonuyla söylenişi. “İnsanların amaçlarını gerçekleştirebilmeleri için çalışmaları ve biriktirmeleri gerekir. Maddiyat ve maneviyat biriktirilir. Bunun için, uzun süredir avcılıkla uğraşıyorum.”

Avcı şimdi güneye iniyordu. Çölün ötesinde kar bulutları toplanmıştı. Güneyde kar yağıyordu.

Bölüm 4

4.

İki yolcu rüzgârla uçuşan yumuşacık kristal perdelerinin içinde yürüyordu. Kar taneciklerinin oluşturduğu perdeler, karanlık bir kalenin en yüksek ve en ücra penceresinden hayaletimsi hareketlerle salınıyormuş gibi tüyler ürperticiydi. Anaforlar halinde her yerdeydi ve bulutların soğurduğu güneş ışığını güçlü bir sisin yapacağı gibi daha da soluklaştırıyordu. Beyaz tülü oluşturan tanecikler rüzgârın yerden topladıklarıydı. Fırtına, kar yağışının kesilip kesilmemesi arasındaki farkı yok etmişti; kesilmiş olmasına rağmen.

Yolculardan biri uzun boyluydu. Koyu kahverengi bir kış pelerini, ince vücudunu bir cübbe gibi sarıyordu. Pelerinin kapüşonu örtülüydü. Sırtına inen süt beyazı saçlarından bir tutam fırlamış, omzunun önünde savruluyordu. Yüzüne kamçılanan kar taneleri yüzünden kızıl gözleri kısıktı. Kemik beyazı suratına hayıflanan bir ifade yerleşmişti. İnce dudaklarını bükmüş, ırkının özelliği olan çıkık elmacık kemiklerini belirginleştirmişti. Narin bedenini, zarifçe rötuşlanmış, kızıl-sarı bir aslan postu sımsıcak kaplamıştı. Postun altında, geniş yakalı eflatunumsu siyahlıkta bir deri gömlek ve yine deriden simsiyah bir pantolon vardı. Karın içine batan botları dizinin altında bitiyor, tepelerindeki gri yün sarmaşıkları, üstünden su ya da kar girmesini engelliyordu. Uzun boylu adam, sırtında küçük bir çıkın taşıyordu. Ve çıkının yanında, upuzun, korkunç görünen çift elli bir kılıç kahverengi kınının içinde adamın her adımıyla sallanıyordu.

Bu Melnibone’lu Elric: vakur, pişman ve umuda inancını yitirmiş kahraman, Fırtınayaratan’ın sahibi; Kadınöldüren, dost katleden, ihanet eden ve ihanet edilen albino prens; ama Melnibone imparatorlarının asla sahip olmadığı bir şeye sahip: vicdana. Genç Krallıklar’da dolaşıyor ve kaderini isteksizce yerine getiriyor.

Diğer yolcu ise biraz daha kısaydı. Geniş omuzlarını ve güçlü kollarını siyah bir kürk örtüyordu. İncecik gözlerinin altına kadar koyu lacivert bir şal güzel yüzünü sarmalıyor, yine aynı renkte V şeklinde bir şapka, adamın kısa saçlarının üzerinde rüzgara karşı direniyordu. Gece rengi pelerini arkasında uçuşuyordu. Adam, yoldaşına göre karda daha rahat yürüyordu; hafif ama kalın botları kara fazla gömülmüyordu. Arada sırada tek eli havaya kalkıp şalını düzeltiyor, şapkasının, kulaklarını tekrar örtmesini sağlıyordu. Görünürde hiçbir silah taşımıyordu. Soğuğa ve rüzgâra karşı dimdik yürüyordu; titremeden ve üşümeden: gerçek bir gezgin gibi.

Bu Düzlemyürüyücü Ithsakorr: soyu tükenmek üzere olan, boyutlarda göçebe olarak yaşayan nadide bir ırkın umut arayıcısı. Çevreyle olan uyumu doğuştan geliyor; boyutların dokularını arşınlayabilen bir ırk, en büyük gezginlerdendir. Nice yeteneğin ve nice boyutun sırrını elinde tutuyor ama umudu, onu çoktan kaybetmiş birinde arıyor.

“Prens Elric, sığınacak bir yer bulamazsak ya kar ile boğulacağız ya da rüzgar derimizi yüzecek!” diye bağırdı Ithsakorr rüzgarın uğultusunu bastırmaya çalışarak.

Elric Ithsakorr’a baktı. Adamın vücudu, rengi karın sade beyazıyla örtülmüş kürkünün içinde titremiyordu; kendisinden daha iyi dayandığı halde durumdan yakınmıştı. “Biliyorum. Ama bu ıssızlığın ortasında gidebileceğimiz bir yer olduğunu sanmıyorum.” Huzuru aramaya çıktığı yolculukta, hiç de doğal olmayan bir kar fırtınasına yeniliyordu. Karlaak’ın sıcak hanlarında kalmadığına yavaş yavaş pişman olmaya başlamıştı.

“Buralarda böylesine kar fırtınalarının çıktığını hiç duymamıştım!” diye bağırdı Düzlemyürüyücü, Elric’in düşüncelerini dile getirerek. “Ve şu an kar yağmıyor bile!” diye ekledi.

Az eğimli bir tepeyi indiler, etrafta bir ağaç bile yoktu; varsa bile görebildikleri bir yerde değildi. Sonra kısa bir yürüyüşün ardından başka bir tepeyi tırmanmaya koyuldular. Kar ayaklarının altından yığınlar halinde kayıyor, rüzgârla birleşip ne aksilik varsa çıkartıyordu. Fırtına yüzünden ilk bakışta sonsuz gözüken tepeyi aştılar ve yamaçtan aşağı düşe kalka cüce bir vadiye indiler. Kıraç vadi rüzgârın çığlık vokalını daha az işittiğinden olacak, uğultunun tınısı tenorlaşmıştı. Görüş mesafesinin birkaç metre olduğu koyu gri ışıklı yerde kar taneleri şarkıya eşlik edercesine delicesine uçuşuyor, pelerinlerinin etekleri ise doğanın kaçık konserini coşkuyla alkışlarcasına kamçılanıyordu. Kar nedensiz bir hiddetle, gözükmeyen gökten aşağıya, tekrar yağmaya başlamıştı.

Elric etrafına bakındıkça rüzgarın artan uğultusunun ne anlatmak istediğini anladı. Yalnız olduğunu. Ithsakorr’u hiçbir yerde göremiyordu. Nefesini toplayıp seslendi ama cevap yoktu. Tekrar bağırdı; haykırışı rüzgara karışıp uğuldamaya dönüştü. Beyaz kurt uludu. Karşılık alamayınca kara kılıcını sırtından çözdü ve sağ eline aldı. Kılıcı elinde, fırtınanın içinde temkinlice ilerledi. “Ithsakorr!” diye bağırdı ve yine cevap alamadı. Birkaç dakika etrafta dolaştı; eli sarkmış, kılıcı ardında kara sürtürenek geliyordu. Tutkulu tipi Ithsakorr’u bir şekilde sarmalayıp yutmuş, Düzlemyürüyücü adam gri ve beyaz perdelerin arasında yitip gitmişti. “Kader yine neler getiriyor?” diye uluyan Elric, Fırtınayaratan’la havayı hınçla yardı ve kılıcı önünde belirsiz bir noktaya doğrulttu. “Neler getiriyor?” diye bağırdı.

Tam o anda, kılıcın gösterdiği yönde kar fırtınası yanlara doğru açıldı ve donuk bir ışıkla parıldayan bir ev ortaya çıktı. Elric evin etrafında gecenin hükmünü fark etti ve kendi çevresine bakarken, solgun gri günün de karanlığa döngüsünü tamamlamış olduğunu. Evden yayılan ışık sıcak ve çekici gelmişti. Elric eve doğru ilerlerken Fırtınayaratan’ı kınına bilinçsizce geri koydu. Ahşap ev iki katlıydı, yaprakları bembeyaz karlarla kaplı upuzun çam ağaçlarının altında huzurluca uzanmıştı. Evin çatısında garip bir şekilde fazla kar birikmemişti. Çam ağaçlarının yukarısında, boğuk bir sisle lekelenmiş gökyüzündeki ay, ıslanmış bir yağlı boya resminin bir parçası gibiydi. Alt katta, cephe boyunca uzanan, üst katla birleşen çitlerle setlenmiş bir veranda vardı. Elric verandaya girdi, ahşabı çizmesinin altında hissetti. Yarı oval kapıdaki küçük delikten dışarıya sarı bir ışıltı taşıyordu. Albino içeriye bakmaya çalıştı ama hiçbir şey göremedi; onun yerine ışık Elric’in gözlerine aktı ve albino prensin içine özlemini duyduğu buruk bir teselli yayıldı.

Kapıyı yavaşça itti ve o da direnmeden açıldı. Küçük bir hol, ışığın evin dışında parladığından daha loş olduğu geniş bir salona açıldı. Uzak köşede harlanarak yanan bir şömine vardı. Elric buna oldukça sevindi. İçinde bulunduğu yerin verdiği garip rahatlama hissiyle, omuzları çökük vaziyette şömineye doğru yürüdü. Kırmızı halılar ayak seslerini emiyordu. Masaların arasından ve barın yanından geçti. Ateşin biraz uzağında, tütün rengi çerçeveli bir camın önünde birinin oturduğunu gördü. Ithsakorr’du. Elric adamın gülümsediğini gördü.

“Ah, demek siz de buldunuz, Prens Elric. Yaklaşın ve ateşin yakınına oturun. İçkilerimiz de şimdi gelir.”

Elric de gülümsedi. Yoktan var olan, hem de tam ihtiyaç duyulduğu anda var olan bu güzel yer karşısında gülümsemekten başka bir şey yapılamazdı. Ithsakorr’un karşısına otururken “Bu metruk diyarda bir han olduğunu hiç tahmin etmezdim.” dedi.

“Evet, çok güzel bir rastlantı.” dedi Ithsakorr rahatlamış bir ses tonuyla. “Neredeyse fırtınaya yenilecektik.” Yüzü ciddileşti. “Sizi bir an için kaybettim. Bağırdıklarımı rüzgâr uzaklara sürükledi. Sonra burayı gördüm.”

“Garip.” demekle yetindi Elric. Pelerininden ve postundan kurtuldu ve üzerinde sadece normal giysileri varken ateşin tadını çıkardı. Pencereden dışarıya baktı. Kar fırtınası dağılmıştı ve saydamlığını yukarılarda kaybeden bir sis süzülüyordu. Ay kaybolmuştu. Elric ağaçların ötesini göremiyordu. Güzel bir gece düşmüştü etraflarına; çok hafif kar yağıyor, rüzgâr esmiyordu. Neredeyse huzurluydu. “Sanırım…” dedi Elric derin bir nefes çekerek, “Ayrılmamız gerekecek. Tanrılar henüz bu kadar merhametleşmedi. Bir tuzağın içindeyiz…”

“Lord Elric, lütfen biraz kuruntuda saklanalım. Güveninizi istiyorum…”

Derken barın arkasından, isli ışık kıvrımlarının taştığı bir odadan bir kadın çıktı. Loşlukta siyaha çalan kırmızı bir elbise giymişti. Saçları uzun ve dalgalıydı. Öyle güzel ve zarifti ki Elric trajediyle mürekkeplenmiş andaçların içinde yitti. Kadın yaklaştıkça, nefes alıp verişi keskinleşti.

Altın bir tepside iki kadeh sıcak kırmızı şarap sundu kadın. Elric, kadının alımlı suratına elinden geldiğince az baktı. Kızıl saçları durgun bir şelale gibi omuzlarından aşağı iniyor, yeşil gözleri loş odaya ışık saçıyordu. “Lordum.” dedi berrak bir sesle, ama ses Elric’in anılarında yankı bulmuş, kılıcının ucunda can veren sevdiği kadının sesine dönüşmüş, Elric diyordu. Elric. Albino prens şarap kadehini aldı ve “Minnettarım, leydim.” diyebildi. Kadın Ithsakorr’a döndü. Elric, Ithsakorr’un gözlerinde derin bir hüzün sezdi. Yetersizlik, çaresizlik; sevgi…“Teşekkür ederim, leydim. Çok naziksiniz.” dedi Düzlemyürüyücü. Kadın küçük bir an için bir şey söylemeden bekledi. Dudakları ince, anlayış dolu bir gülümseme ile hafifçe büküldü. Kadın, Elric’e bin kat daha güzel gözüktü. Ve zarafet dolu bir hareketle dönüp uzaklaştı, uzak ve güzel anılardan çıkan bir düş hayaleti gibi yitti; kadının yürüdüğü yerde ışıklar daha da silikleşti ve kadın sonunda kayboldu.

Bir süre konuşmadan oturdular. Şöminede çatırdıyan odunlar, ara sıra esen bir rüzgârın uğultusu, ahşap evin seyrek inlemeleri. Elric öksürdü. Kendini halsiz hissediyordu, güçsüz ve bitkin. Dudakları kanlandı. “Son zamanlarda” dedi ciğerlerini acıtan bir nefes alarak, “Güçsüz düştüm. Kılıcım... Ben...” Elric duraksadı, söyleyecekleri boğazında tıkanmıştı. Kırmızılar içindeki kadın aklına geldi. Kılıcının ucunda can veren, sevdiği kadın… “İlaçlarıma ihtiyacım var. Ancak ilaçlar sayesinde düzgün yaşayabilirim ya da… kılıç ve büyü sayesinde...”

“Anlıyorum, Prens Elric. Malesef hayatın böyle acımasız yanları var. Bazılarından kurtulamıyoruz, kurtulduklarımıza ise büyük bedeller ödüyoruz.”

Elric Fırtınayaratan’a baktı. “Sözlerinizdeki iyi niyeti anlıyorum, Düzlemyürüyücü Ithsakorr, ama kimsenin acımasına ihtiyacım yok.”

Ithsakorr kısa bir sessizlikten sonra “Umarım bu huzurlu yer sıkıntılarınıza biraz olsun iyi gelir. Şimdiden gevşediğimi hissedebiliyorum.” dedi. “Fırtınadan kurtulduk, bayım. Bir han için oldukça güzel döşenmiş bir yerdeyiz, şöminenin başında oturuyoruz ve oldukça lezzetli şaraplarımızı yudumluyoruz.” Ithsakorr yine gülümsedi. “Ve karşımda destansı maceralara atılmış bir prens oturuyor.”

Elric nefes vererek kısaca güldü. Şaraptan aldığı birkaç yudum oldukça iyi gelmişti. Ciğerlerindeki hırlama çözülmüş, şarabın hoş avuntusuna kendini bırakmıştı. “Destanlar trajedi, prensliğimin kenti ise yıkık.” dedi albino melankoliyle.

Şarap güzeldi. Kısa bir süre sonra bar tarafından mükemmel kokular gelmeye başladı. Barın arkasındaki bir odada küçük bir mutfak buldular. Masanın üzerinde dumanı tüten tabaklarca leziz yemek ve birkaç testi şarap vardı. Etrafta kimse yoktu. Masanın üzerindekileri salona taşıdılar ve orada sohbet ederek yemek yediler. Elric melankolik düşüncelerinden sıyrılmıştı, belki şarap yüzündendi, belki de mekanın kendisinden. Hanın kapısından ışığa doğru bakarken olduğu gibi, içini buruk bir teselli yıkadı. Bir saat daha oturdular. Sonra yukarı kata çıktılar ve kendileri için hazırlanmış, güzel kokular içindeki iki oda buldular. Elric zorlanmadan uykuya daldı, uykusu uzun aradan sonra kabussuz ve pürüzsüzdü.

Sabahleyin handan ayrılışları, hana gelişleri kadar garip oldu. Çam ağaçlarının altından, etrafı çevreleyen sisin içine yürüdüler. Elric arkasına baktı ve sisin ahşap binanın üzerine kapandığını gördü. Yalnız han artık gözükmüyordu.

“Hayır, tam olarak sizin dünyanızda yaşamıyoruz.” dedi Ithsakorr. Bulutların ardındaki güneş gök kubbenin ortasına tırmanmıştı. Gecenin dokunuşunu çekmesiyle hava biraz yumuşamıştı, rüzgâr ise kesik kesik ve etkisiz esiyordu. Çok hafif kar yağıyordu. “Bu boyutun paralel bir düzlemindeyiz. Bizler boyut gezginleriyiz, dünya gezginleri değil. Yerleştiğimiz boyuta bağlı üst düzlemlerin birinde konaklarız, insanların ulaşamayacağı o yer göçebe yaşayan bir ırkın tam da istediği türden bir diyardır: verimli ve diğer insanlardan uzak, adaya benzer bir ev.”

“Sizi boyutlardan süren nedir?” diye sordu Elric. Kendini oldukça dinç hissediyordu, sihirli bitkisel ilaç gereksinimini neredeyse unutmuştu.

“Bir kavim niye göç ederse biz de o yüzden göç ederiz. İçimizdeki dindirilmez yolculuk hissi. Verimsizlik. Kaldığımız yer ile besleniriz. O boyutun özünden soğururuz. Ama sizi temin ederim ki Prens Elric, karışıklı bir ilişkidir bu.” Ithsakorr güldü. “En bilgelerimiz göçün doğasını bilirlerdi; ama onlar da tükenip gittiler. Denir ki, boyutlar arası göçte, yıldızlar ve boyutlar arasında mekik dokurken uzaya ve zamana yaptığımız sürtünmede açığa çıkan enerji bizim özümüzü oluşturur. O enerji olmadan var olamayız. Kronik göçleri olmadan, Düzlemyürüyücüler’in hepsi ölür...”

“Ve bana önceden sözünü ettiğin Gardiyan da bunu engelliyor. Onunla savaşamaz mısınız?”

“Sizin yardımınız olmadan, imkansız. Gardiyan’ı siz olmadan yenemeyiz; çünkü bizim yapımız onunla savaşmak için uygun değil.”

“Bu Gardiyan tam olarak neye benziyor?”

“Bunu... Sizin kendi gözlerinizle görmeniz lazım. Üzgünüm, Lord Elric, ama size bu konu hakkında fazla bir şey söyleyemem. Bu boyuttan göç etmemizi engelleyen Gardiyan’la savaşımızda yer almanızı rica etmekten başka bir şey elimden gelmiyor. Size ödül olarak çok değerli şeyler sunamayabilirim: halkımın geride bıraktığı eşyalar, kütüphanelerinizde olmayan bilgiler ve belki de en önemlisi, minnettarlığımız.”

Elric cevap vermedi. Ödül ile ilgilenmiyordu. Hele maddi ödülle hiç; Elwher’li Moonglum bu durumdan sık sık şikâyetçi olurdu. Elric’in aklını başka konular kurcalıyordu. “Başka bir nedeniniz daha var.” dedi öylesine, düşüncelerini dağıtmak için.

Ithsakorr kafa salladı. Kar yüzünden derinliği çarpıtılmış bir çukurdan ustaca atlarken konuştu. “Elric, bayım, bunu sizden saklamayacağım. Bu dünyadan göç etmeliyiz çünkü burayı bekleyen kader, en derin kabuslara ait. Ve beraberinde tüm bağlı düzlemleri de etkileyecek.”

Elric cevap vermeden önce eski bir düş kafasının içinde rezonans yaptı. Sisli bir gemide, kör bir kaptanın, dünyanın kaderini belirleyecek büyük bir savaştan söz etmesi... Omuz silkti ve homurdandı. “Melnibone’lu Elric’i bekleyen sadece kabuslardır zaten.”

Yağışın oldukça hızlandığı bir anda Elric ileriden sesler duydu. Kar yüzünden önlerini çok az görebiliyorlardı. Sesler düzensizdi ve hızla yaklaşıyordu.

“İleriden iki kişi yaklaşıyor” dedi Elric, durmuş, gözlerini kısmış, karın içinden yaklaşanları sezmeye çalışıyordu.

“İnsan olduklarını sanmıyorum, Lord Elric. Her birinden dört ayak sesi çıkıyor. Ama düzenli olarak yere basmıyorlar...”

Elric, Fırtınayaratan’ı sırtındaki kınından sıyırdı. Kılıç şükran dolu bir mırıldanma koy verdi; kınından kan ve ruhlar için uzun süredir çıkarılmayışı rahatsızlık vermiş gibiydi. Elric kılıcı gevşekçe ama hazır olarak, yere yakın tuttu. Ayak sesleri tam önlerindeydi, giderek yakınlaşıyordu ama görünürde bir şey yoktu. Elric tedirginliğini tam dile getirecekti ki garip seslerin sahipleri ortaya çıktı. Albino, kılıcını şaşırtıcı bir hızla yukarı savurdu ve kılıcın ucu geniş bir yay çizerek kalktı. Hasmı, ortaya çıktığı gibi kayboldu. Elric rün kılıcını olduğu yerde, başının üzerinde tuttu. Gözleriyle Ithsakorr’u aradı. Düzlemyürüyücü, daha önce taşımadığı bir silahı hazır tutmuş bekliyordu.

“Elric!” diye bağırdı. “Bu yaratıklar bir şekilde diğer düzlemleri kullanıyorlar!”

Elric karışık veremeden, arkasında hissettiği şeye döndü. Daha dönerken, çift elli kılıcı başının üzerinde döndürüp savurdu. Yaratık bu hızlı hamle karşısında belki de başka bir düzleme sızacak dikkati toplayamamıştı; yine de dört bacağını gerip geriye sıçrayarak kaçabildi. Elric hasmını şimdi bütünüyle görebiliyordu.


Dört bacağa sahip şekilsiz vücut kömür rengindeydi ama karanlığın derininde tüm renkler bulamaç olmuş, yüzeye çıkmak istermiş gibi çırpınıyorlardı. Yaratığın siyah derisinde uzaklara giden bir perspektif vardı. Yaratık, böceğimsi uzun arka bacaklarının üzerinde yükseldi, kılıç gibi kıskaçlara sahip ön bacakları –bir bakıma kol da denilebilirdi- seğiriyordu. Elric yaratığın yüzüne baktı ve orada gördüğü şeyden etkilendi ve etkilendiği şeyden tiksindi. Yaratığın yüzü böceğimsi bir iğrençlik taşımıyordu. Şekilliydi, küçük bir burun ve köpüklü bir ağıza sahipti. Çok hasta bir insanın deforme olmuş kafası gibiydi. Ama gözleri... Elric gözlerde bilincin ışığını gördü; ışık o kadar keskindi ki Elric yaratığın akıllı olduğunu, konuşabileceğini ve mantıklı düşüncelere sahip olabileceğini anladı. Böcek-insan, vücudundaki tüm saldırgan tavra karşılık, Elric’e sakin sakin bakıyordu.

Elric öfkeyle ileri atıldı, Fırtınayaratan savruldu, yaratık havaya karıştı: yere bir kıskaç düştü. Elric uzaklardan acı ve nefret dolu bir uluma duydu, ses görünürde hiçbir yerden gelmiyordu. Albino kahkaha attı. Yaratığın diğer düzlemdeki çığlıklarının izdüşümü son yankılarını bulurken, kapüşonu düşmüş, beyaz saçları karları savuran fırtına gibi dalgalanan Elric zevkle ve nefretle kahkaha attı. Kılıçtan bedenine akan hafif güç hoşuna gitmişti.

Ithsakorr antik silahıyla görünmez düşmanına karşı savaşıyordu. Silah uzak bir boyuta ait, metalden daha sert bir ağaçtan oyulmuş uzun bir sopa ve sopanın iki ucuna takılmış geniş bıçaklardan oluşuyordu. Düzlemyürüyücü silahını hiç durmadan çeviriyor ve kendi etrafında dönüyordu. Kahverengi ve parlak gri renkli hortum ıslık çalarak dönüyordu.

Bir için büyük bir sessizlik çöktü, Ithsakorr’un silahının ölüm ıslığı dışında ses yoktu, rüzgâr çam ağaçlarını hışırdatmadan sallıyor, lapa lapa düşen kar Elric’in beyaz saçlarına usulca yapışıyordu. Ve albinonun hasmı tekrar ortaya çıktı.

Elric Fırtınayaratan’ı aşağıdan savurdu, darbe kesinlikle yaratığa ulaşacaktı ve ulaştı da… ve kıskacın üst kısmından sekti. Minik bir kıvılcım çaktı. Albino geri çekilmeden hızla yukarı hamletti. Kıskaç da hamleyle yarıştı ve kılıcın eniyle yukarıda buluştu. Ayrılmadılar. Elric ittirdi, yaratık ittirdi ve Fırtınayaratan ile metalik kıskaç kıvılcımlar içinde güreştiler. Elric yaratığın gözlerindeki nefreti gördü. Derken ayrıldılar, Elric sağ tarafından kendi ekseninde döndü ve momentinin kuvvetiyle, sol elinden yoksun kılıcı yere yatay savurdu. Yaratık atik bir geri sıçramayla kurtuldu.

Elric bu arayı derin bir soluk çekmek için kullandı. Fırtınayaratan’ı tekrar iki eliyle kavramış, dirseklerini büküp kılıcı yan tarafında, ucu hasmını gösterecek şekilde tutmuştu. Öne atıldı ama yaratık, tekinin kıskacı kopmuş dört böceğimsi bacağını kara batırdı, gerdi ve sıçradı. Elric’in üzerinden aştı, Fırtınayaratan’ın ucu yaratığın havada çizdiği yayı izledi. Elric beklemedi ve koştu. Kılıcı başının üzerinden çevirip ileriye salladı ve… yaratığın menzile giren bacaklarını doğradı. Böcek-insan ulurken kayboldu ve geriye mide bulandırıcı sesin yankısı kaldı.

Ithsakorr hasmı ortaya çıktığında seri darbeler yağdırıyor, kıskaçlar ise silahın alt ve üst bıçaklarını bir girdap halinde durduruyordu. Yaratık yok olduğunda ise Düzlemyürüyücü uzun sopayı tek eliyle bir pervane gibi çevirmeye devam ediyordu. Yaratık tuzağa düştü. Hiçlikten geldiğinde hortum onu içine aldı ve iki arka bacağını onlarca parçaya doğradı. Böcek-insan çığlık atarak düştü, oksijensiz kalmış bir balık gibi yerde çırpınıyordu. Elric uzun adımlarla ilerleyip başına dikildi. Buz gibi bir suratla yerdeki hilkat garibesine baktı ve sakinliğini kaybetmiş gözlerin yukarısına, alnından içeriye Fırtınayaratan’ı daldırdı.

Elric’in içine daha önce tatmamış olduğu bir güç aktı. Fırtınayaratan donukça mırıldandı, tatsız ruhla beslenirken hafifçe söylendi ama sonuna kadar içti. Yaratıktan gelen güç yeterli olsa da Elric için keyif kaçırıcıydı ve de tuhaf bir şekilde karanlıktı. Fırtınayaratan işini bitirdiğinde donuk renkli rünleri sessizliğe büründü.

“İşte…” dedi canı sıkkın albino, “Kılıcım Fırtınayaratan ruhları böyle içer, Düzlemyürüyücü Ithsakorr.” Elric yaratıktan öteye döndü, kapüşonunu örttü. “Çaldığım güç gerekli olsa da, onu tatmak istemezdim. Sanırım lordum Arioch’un kehaneti gerçekleşiyor. Bakalım yol önümüze neler getirecek…”

İki yolcu aniden durgunlaşan gökyüzünün altında yürüdü. Ne rüzgarın kısık mırıldanması, ne de karın bezgince yağması adamları rahatlattı. Havanın uğursuzluğu daha uğursuz başka bir neden yüzünden dinmişti.

Akşamüstü Troos Ormanı’nın kıyısına vardılar. Alçak bir tepe önlerinde yükseldi. Tepenin zirvesinde uzanan ovanın ucunda orman başlıyor, yüksek ama eğri büğrü; capcanlı ama solgun ağaçlar, gecenin gökyüzündekinden önce düştüğü bir diyara uzanıyorlardı. Ağaçların altında tek bir figür kıpırtısızca durmuş, yaklaşan iki yolcuyu seyrediyordu.

Elric ve Ithsakorr, tepenin başındaki adamı aynı anda gördüler. Elric yürümeyi kesip olduğu yerde kalınca Ithsakorr da bekledi. Düzlem gezgini, albinonun suratına baktı; Elric gözlerini kısmış, ağaçların altındaki adama bakıyordu. Ithsakorr o ifadede hoşlanmadığı bir şeyler sezdi. “Lord Elric?” diye sordu.

Elric cevap vermedi. Orman tarafında bir kıpırtı oldu, sanki ağaçlar hareketlenmişti. Ithsakorr o tarafa baktı ve yalnız adamın tepeyi yavaşça inmekte olduğunu gördü. Zaman çok yavaş geçiyordu, ya da çok hızlı. Adam tepenin başında, aniden ortasında ve birden önlerinde beliriverdi. Ama Ithsakorr adamın yürüdüğünü görmüştü.

Albino, adamın suratını göremiyordu. Cübbeli bir kıyafet giymiş adamın başlığı kafasındaydı ve yüzü zifir bir geceyle örtülmüştü. Solan gökyüzünün altında, cübbe başlığının siyah deliğine, o karanlık yüze bakmak Elric’i tedirgin etti. Öğlenki dövüşün izleri tazeydi ve albino, silahsız adamın saldıran yaratıkların efendisi olabileceğini, hatta kehanetin başrolünü üslenebileceğini düşündü.

Adam ikiliyi karanlık yüzüyle bir süre seyretti ve dalga dalga çıkan, etkili bir ses aynı karanlıktan yayıldı. “İyi akşamlar dilerim, yolcular. Bu ıssız ormana bu kadar yaklaşan insanların olacağını tahmin etmezdim. Hele gece çökünce, ancak en cesurları belki de...”

“İyi akşamlar, bayım. Bu ağaçlardan korkmuyorum. Aslına bakarsanız gecenin dokunuşu burayı daha çekilir kılabilir. Şimdi, söyleyeceğiniz önemli şeyler yoksa yolumuza devam etmek istiyoruz.”

“Yolunuz konuşacaklarımızdan önemliyse devam edin, yolcular. Gayeniz uluysa ve geride bıraktıklarınıza değiyorsa…”

“Her türlü amacın eylemi ulu ya da alçakça olabilir. Bu, kişinin elinde olamaz.”

“Ben ise tam tersini düşünüyorum; her eylem bilinçlidir ve amacı onurlandırır. İyi ya da kötü. Ve zaten, iyi ve kötü kavramları yaşayan tarihin en öznel kavramları değil midir?”

“Öyleyse, gayem ulu ve ya değil, fark etmez…”

“Onurlandırmak, iyi-kötü kavramlarının dizginlerini elinde tutan biri için her zaman ahlakın önünde yapılan bir ayin değildir. Her türlü olabilir. Biri intikamını alarak da amacını onurlandırabilir, insanları açlıktan kurtararak da, evreni yok ederek de. Gayeniz ulu ise, eyleminiz kolaylaşır.”

“Madem cevabı böylesine merak ediyorsunuz, gayem ulu değil. Yine de yola devam etmek istiyorum. Hava soğuk ve kararıyor ve benim de niyetim vahşilikte ilk karşılaştığım biriyle felsefe yapmak değil. Size iyi akşamlar dilerim.”

Elric birkaç adım atmıştı ki karşısındaki adam karşılık verdi: “Deneyimlerimden ve dinlediklerimden çıkardığım kadarıyla, siz Melnibone’lu Elric olmalısınız.”

Elric şaşkınlıkla hafifçe irkildi. Hakkındaki uçuk dedikodular her şehre kış bulutları gibi uğrasa da, adamın kendisini anış tarzı şaşırtıcıydı. Sağlıksız, minik bir sohbet, ışığın ulaşamadığı bir yüz, lanetli bir auranın sezgisi ve deneyimlerle dinlenenler. Sanki kara kılıç da çok uzaklardan, binlerce boyut öteden cılız bir sesle bağırıyor, dikkatli olması için feryat ediyordu.

“Evet, sizi tanıyorum, Prens Elric. Düşmüş Melnibone’un imparatoru, Imrryr’ın bizzat yıkıcısı, orada kendi kuzenini ve sevdi-“

“Yeter! Bunlar sizi ilgilendirmez, hepsi benim kâbuslarım, benim acı dolu yitik düşlerim...”

“Düş ya da gerçek, hepsi deneyime dönüşür... Bunu siz demiştiniz, hatırlamıyor musunuz?”

“Böyle bir şey dediğimi hatırlamıyorum. Kim olduğunuzu bilmiyorum ve bana sıkıntı vermeye başladınız. Açılın ve biz de geçip devam edelim.”

“Ah ezeli Elric, hatırlamazsın çünkü o sırada kör bir kaptanla, hafızandan silinmesi şart olan uzak boyutlarda iki büyücü peşindeydin. Hatırlamazsın, çünkü buna mecbursun!”

“Ne dediğinizi anlamıyorum. Asla kör bir kaptanla yolculuk yapmadım. Hatırlamamam mümkün değil.”

“Prens Elric... Üzerinizdeki yazgıyı anlamak için yaratılmadınız. Sizin göreviniz o yazgıyı tamamlamak. Üzgünüm, bu acı veriyor olmalı. Savaşıyorsunuz çünkü yazgınız öyle istiyor, hatırlamıyorsunuz çünkü yazgınız onu buyuruyor.”

“Bu yazgıdan kurtulabilirim. Bu benim isteğime bağlı! Kılıcımı bırakıp çekilebilirim, bunu yapacağım da.”

“Korkarım ki Yüce Dünyaların Lordları sizi bırakmayacak. Hiçbirinizi... Lordun Arioch seni özel olarak takip ediyor. Ah, üst dünyaların meseleleriyle hiç ilgilenmiyorum. Amaçlarında yücelik yok. Belki de amaçları bile yoktur...”

“Beni hiçbir şeye mecbur kılamazlar. Arioch bile...”

“Elric, Arioch şu an bu boyutta yok. Bu dünyaya girmeye korkuyor. -Korkuyor!- Ama yine de, seni mecbur kıldı.”

Elric’in kalbi ani bir heyecan dalgasıyla hızlandı. Artık şüphesi kalmamıştı, Arioch’un kozmik tehlike diye sözünü ettiği varlık karşısında duruyor, yarı anladığı şeyler hakkında çılgınca konuşuyordu. Fırtınayaratan kınında sinmişti. Sonsuz bir sessizlik içinde bekliyor, kınından çıkmaya gönül göstermiyordu. Ithsakorr Elric’in bir adım arkasında, olan biteni sessizce izliyordu.

“Öyleyse seninle savaşacağım. Böylece Arioch buraya tekrar giriş yapabildiğinde onunla bu konu hakkında konuşabilirim.”

“Benimle savaşmak işe yaramayacaktır... Sana düş gelenler, benim için gerçeklikti ve hepsi de deneyime dönüştü. Sen ilk savaşacağım değilsin, Elric. Cehennem Dükü, benim ne yaptığımı sana açıklamadı. Çünkü bundan korkuyor. Benden korktuğu gibi, senin de gerçekleri öğrenmenden korkuyor, senden korkuyor. Artık önemi yok; çünkü ben varoldukça nihai savaşa gerek kalmayacak. Denge’ye ihtiyaç kalmayacak. Ezeli Şampiyonlara ihtiyaç kalmayacak. Sizinle büyüyen evren, sizinle küçülecek. Sana iyilik yapıyorum, Ezeli Şampiyon, seni kurtarıyorum.”

Elric kızıl gözleriyle Avcı’ya baktı, şaşkınlık ve nefretle. Fırtınayaratan’ı kınından sıyırırken tıslayarak sordu: “Nesin sen?”

Adam kollarını kaldırıp yana açtı ve başlığı geriye düştü. Elric gördü. Albino prens belki de karanlık suratın gerisinde yatan çarpık kozmolojiyi de görmüş, tek taraflı çılgın düşüncelerin yapıştığı karanlığın çarpıklaştırdığı uzama gözleriyle dokunmuştu, o yüzden çığlık attı. Yüzü Olmayan Adam’ın etrafındaki hava bükülürken, bulanıklaşan dünyadaki kaosa sert bir müzik katılmıştı ve adam, Elric’in sorusuna yanıt verdi.

Ben savaşım, ben acıyım,

Ben senin katlettiğin her şeyim,

Ben gözlerindeki yaşım,

Ben kederim, ben yalanım!

Elric, adamın suratındaki hiçlik karanlığının yavaşça büyümekte olduğunu gördü. Etrafındaki dünya renklerin akıp beyaz tonda ağırlık kazandığı, sürekli dönen bir burgaca dönüşmüştü. Karanlık büyüyüp her yeri yutuyordu. Şimşekler çakmaya başladı. Gökyüzünde bulut yoktu; ama şimşekler çaktı ve kar yağmaya devam etti. Güneş silinip gitti ama akşamüstünün bulanık renkleri gri bir tonda asılı kaldı. Vahşi müzik devam etti.

Ben saf olanım, ben doğruyum,

Ben senden öteyim,

Ben kahkahayım, ben gülücüğüm,

Ben kirletilmiş dünyayım!

Elric bilincini kaybetmemek için kendine tutundu, kendi düşüncelerine, kendi anılarına; ama orada acıdan başka bir şey yoktu. Surattaki karanlığın dünya üzerine yayılmadığını fark etti. Karanlık büyüyerek doğruca kendisine yaklaşıyordu. Bükülen havanın üzerinde küçük çatlaklar meydana geliyordu. Hepsi adamın yüzü kadar siyahtı. Güneş tekrar beliriverdi ama bu sefer gece olmuştu ve gündüz bir ışık çakmasıyla aniden geri geldiğinde, güneş bulutsuz gökte yine kaybolmuştu. Elric üzerine kapanmakta olan karanlıktan fışkıran siyah huzmeleri gördü. Ahtapot kolları gibi dalganıp üzerine gelen huzmeler, çıktıkları yer kadar katran görünümlü ve hiçlikle bütünleşen bir perspektif sahibiydiler. Melnibone’lu Elric bağırarak kılıcını savurdu. Fırtınayaratan değdiği her huzmeyi dağıtıyordu. Elric kılıcı hızlıca etrafa savuruyor, avaz avaz bağırıyor, çaresizce savaşıyordu. Sonunda ani bir parlamayla tüm kollar kayboldu. Elric kara kılıcı iki eliyle sıkıca kavramış, nefes nefese duruyor, kozmik dengesizliğin ürünü burgaç devam ediyor ve karanlık genişleyerek albinoya yaklaşıyordu. Ve titrek gökyüzü yıldırımlar yağdırmaya başladı.

Ben kozmik fırtınalarım,

Ben ince solucanlarım,

Ben gecedeki korkuyum,

Ben ışık yaratanım!

Dengesizlik artık sınırına ulaşmıştı. Elric parçalanmış boyutlar, bükülmüş hava ve kırılmış zamanın oluşturduğu kaosun, savunmasız toprağı dövüşünü izledi. Adamın suratındaki karanlık, kendisini yutmak üzereydi. Uzaklardan bir haykırış duyar gibi oldu; yitik ses Melnibone’un antik savaş narasını atıyordu. Ardından mükemmel bir sesin binlerce kez yankılanan fısıltısı geldi… Ve Fırtınayaratan, Elric’in elinden kurtulup bir ok gibi karanlığın içine fırladı.

Acıdan yumruklar Elric’in göğsüne iniverdiler ve albino bilincini kaybetmeden önce son bir nefes verdi. Karanlık büyük bir ışık patlamasıyla solmuştu ve her yerde küçük beyaz ışık alevleri süzülüyordu. Sonsuz bir uzaydaki binlerce yıldız ve ya tek bir yıldızın müthiş patlaması gibi… Elric bir siluetin kendisini tuttuğunu hissetti. Siluetin sırtından, parlak beyaz ve sarımsı ışından iki büyük kanat çıkıyordu. Yüzü tanıdıktı, birkaç gündür onunla gelen bir gezgin... Düzlemyürüyücü. Elric kendisine bakan telaşlı ve korkmuş gözleri gördü ve ardından bayıldı.

Kuşlar Nerede Ölürse

Rıhtım rüzgarında iki yeni şiir eşliğinde yeni bir hikaye savruluyor.

Kuşlar Nerede Ölürse, ve rıhtım sessizliğe bürünüyor.

Ekim 2007

Rıhtımda Yabancı

...Yabancının ayak sesleri bu uzak, unutulmuş rıhtımın taşlarında yankılanıyor. Yabancı yalnız. Soğuk havayı soluyor, tütün dumanı gibi çekiyor ciğerlerine derin derin. Rıhtım ışıkları sırayla dizilmişler, donukça yanıyorlar, seyretmek keder veriyor. Deniz bezgince ıssız iskelenin ayaklarını okşuyor. Katran renkli ahşap gıcırdıyor. Yabancı iskelenin ucunda, kıpırtısız. Rüzgar uğulduyor.

Berrak ve serin gecelerde ve puslu öğlenlerde ben de durdum orada. Denizden esen rüzgarı içime çektim, kahverengi bir sobanın ısıttığı rıhtım kahvesinden gelen kahve kokusu eşlik etti rüzgara. Deniz ötelere uzanıyordu. Cezbedici, kederli, durgun deniz... Başka nerede, nereye bakarken hayal kurabilirdim ki?

Şimdi yabancı duruyor iskelenin ucunda. Kara Hayal Rıhtımı'nda, denizin bir zamanlar bana fısıldamış olduğu hikayelerle beraber, ve tamamen tek başına...

***


Kara Hayal Rıhtımı'nın, bu kişisel hikaye ve şiir sitesinin beğenilmesi dileğiyle...


A. Erman Kulunyar

Şubat 2007

Sitede bulunan tüm yazıların ve resimlerin hakları sahiplerine aittir, çalan çırpan hunharca lanetlenecektir. Yazıları en iyi niyetlerimle sunsam da elimden gelenin en iyisi kesinlikle bu değildir. Hikayeleri istediğiniz şekilde bilgisayarınıza indirebilir, word’de daha okunaklı bir hale sokabilirsiniz.